Kostas's profileΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 06 ΤΟΥΘΟΑ Την περασμένη εβδομάδα με κάλεσε ένας πολύ καλός μου φίλος, Δημήτρης Σκούρος, στο χωριό του, στο Τουθόα της Αρκαδίας. Ξεκίνησα για 3μέρη εκδρομή. Είχα πάνω από 15 χρόνια να ανέβω στην ορεινή Αρκαδία. Το ταξίδι ήταν καταπληκτικό, 221 χλμ. από την Αθήνα. Έκανα στάση για μεσημέρι σε μια ωραία και ζεστή ταβέρνα του Κομπούρη στο Λεβίδι, που έφαγα το νοστιμότερο κοντοσούβλι. Οι δρόμοι ήταν εξαιρετικοί, και τελικά έφτασα νωρίς. Βγήκαμε για βραδινό περπάτημα και έμαθα για το Χωριό. Μου άρεσε αφάνταστα, χτισμένο σε απότομη και καταπράσινη βουνοπλαγιά στη νότια πλευρά του φαραγγιού του λαγκαδινού ρέματος με λιγοστούς μόνιμους κατοίκους. Το όνομα, τοπωνύμιο, οφείλεται στον Αρκάδα βασιλιά Τουθόα ο οποίος βασίλεψε κατά την αρχαιότητα. Το καταπληκτικό είναι ότι το Χωριό έχει αποχέτευση και δικό του θεσπέσιο νερό που με τις τελευταίες μετρήσεις είναι 1 βαθμό πάνω από το νερό Λουτρακίου. Την επόμενη μέρα κάναμε πεζοπορία προς το πολύ παράξενο Παλαιόκαστρο του Χωριού. Περπάτημα σε παρθένο βουνό με ελεύθερα ζώα όπως κατσίκες, βόδια, μοσχάρια κ.ά. τα οποία τριγυρνούσαν ανενόχλητα στο βουνό. Το παλαιόκαστρο έχει την ιστορία του. Κανείς έως τώρα δεν το έχει μελετήσει και εξηγήσει. Από τα λεγόμενα των γερόντων υπάρχει μια σπηλιά που κάποιος βοσκός κατά σύμπτωση, ψάχνοντας τα ζώα του, βρήκε την είσοδο και χάθηκε μέσα για περίπου μια εβδομάδα. Όταν βγήκε τρελάθηκε και μετά από λίγο πέθανε. Από τότε όλοι φοβόντουσαν να μπουν μέσα. Οι σημερινοί νέοι δεν βρίσκουν αυτή την είσοδο, ...και πολλά άλλα παράξενα.... Μετά από 2 ώρες πεζοπορίας σε δύσκολα μα πανέμορφα περάσματα φτάσαμε απέναντι και είδα με τα μάτια μου το εξής παράξενο. Απ' αυτή τη μεριά, νότιο-ανατολικά, η πλαγιά είναι με κάτι "πεζούλια" Στην κορυφή φαινόταν κομμάτια από κατεστραμμένους τείχους. Πήραμε ένα κομμάτι που ένωνε τις πέτρες για εξέταση χρονολόγησης. Δεν μπορώ να περιγράψω πολλά. Θα προσπαθήσω να πάρω από τον φίλο μου τον Δημήτρη Σκούρο που κατάγετε από εκεί μια βιντεοσκοπημένη συνέντευξη και θα το ανεβάσω εδώ. Μετά από 5άωρη πεζοπορία επιστρέψαμε στο τζάκι και φάγαμε από τα χέρια της Κυρίας Μαρίας (μητέρα του Δημήτρη) τις γευστικότατες χυλοπίτες με κόκορα μαγειρεμένες στο φούρνο. Ήπιαμε σπιτικό κρασί ακούγοντας της ιστορίες του χωριού από τον καταπληκτικό άνθρωπο, τον κύριο Χρήστο (πατέρα του Δημήτρη) ο οποίος παρόλο την αρρώστια και τα γερατειά του ήταν πολύ φιλόξενος και Αρκαδινός πατριώτης. Την επόμενη μέρα πήγαμε για κυνήγι με τον Θανάση και τον Δημήτρη για μπεκάτσες. Όχι πετυχημένο κυνήγι. Η εμπειρία μετράει. Αυτό το ταξίδι δεν περιγράφετε με λέξεις.
|
|
|
